Weinig muzikanten leggen een avontuurlijker parcours af dan gitaarvirtuoos Elko Blijweert, die sinds midden jaren negentig niet meer weg te denken is uit de Antwerpse muziekscène. Vaak werd hij gespot aan de zijde van Rudy Trouvé (Kiss My Jazz, Dead Man Ray en Rudy Trouvé Sextet), maar hij loopt net zo goed in de kijker met groepen als Ow, MORF, Bad Influence en... Front 242! Uit 2006 onthouden we speelse optredens met Tip Toe Topic, gastrollen op de platen van Daan, Wouter Van Belle en Star Club West, en improvisatiesets met 'I H8 Camera' en 'Archetypes of the Multisabanas'. Maar het meest opgetogen waren we dit jaar met de tweede, zinderende live-plaat van Franco Saint De Bakker, een septet dat een hoogst eigenzinnig hommage brengt aan zeventig jaar jazzgeschiedenis. Blijweert treedt hierin voor het eerst naar voren als groepsleider en zorgt met zijn inventieve arrangementen en expressieve gitaarspel meer dan eens voor vuurwerk op het podium.

De eerste vrouwelijke nominatie in deze categorie is na 13 jaar (eindelijk!) een feit. Isolde Lasoen geldt met haar 26 lentes als één van de grote opkomende talenten in het land, maar eigenlijk staat de drumster er al enkele jaren helemaal. Haar prestaties bij de lokale fanfare van Maldegem en aan het conservatorium van Gent hebben we jammerlijk gemist, maar sinds ze als nobele onbekende werd ingelijfd door Daan in 2003 is Lasoen bezig aan een gestage tour-de-force in het muziekwereldje. Isoldes strakke grooves en stilistische slagwerk zijn inmiddels ook te bewonderen bij Briskey, Skeemz en Billie King, en haar wortels in de jazzmuziek worden daarnaast nog gevoed in het Jack Van Poll trio. Naar verluidt zou ook Trixie Whitley staan aan te schuiven om met de drumster samen te werken; een vooruitzicht waar we alleen vrolijk van kunnen worden.

Piet Goddaer is niet de man van de talloze zijprojecten of van de incestueuze kruisbestuivingen, maar binnen Ozark Henry ontplooit de Kortrijkzaan zich al vele jaren als een veelzijdige all-rounder. Niet alleen de arrangementen en productie neemt hij in eigen handen, maar op zijn twee-en-een-halve plaat uit 2006 (Kruistocht in Spijkerbroek & The Soft Machine, mét bonus cd) maakt Goddaer zich ook meester van piano & synthesizer, gitaar, basgitaar, sampler én een blokfluit. Dat hij een muzikale duizendpoot is bewijzen zijn eerdere Zamu Award-nominaties in niet minder dan acht (!) categorieën: Album, Zang, Dvd, Videoclip, Producer, Pop/Rock, Song, Auteur/Componist/Arrangeur. Volgend jaar misschien ook nog eens een jazz- of wereldmuziekplaat overwegen?

Dat Teun Verbruggen dit jaar het heilige vuur in zich had, staat buiten twijfel. Bij wijze van daytime-job geeft hij les drum & percussie in Antwerpen en Gent, maar na zijn uren ontpopt Verbruggen zich tot een muzikale veelvraat waar geen maat op lijkt te staan. Het bekendst zal hij wellicht worden achter de vellen bij Jef Neve Trio of Flat Earth Society (zie ook elders in deze pagina's), maar ook in de kwartetten van Pascal Schumacher en Alexi Tuomarila bewijst Verbruggen bij de absolute top te behoren. Wie liever buiten de lijntjes kleurt kon de slagwerker dit jaar dan weer bewonderen bij het VVG Trio of bij zijn eigen Nozzle Slag, met internationale grootheden als Trevor Dunn (Fantomas, Naked City, Melvins) en Hilmar Jensson (Sigur Ros, Jim Black). Samen met spitsbroeder Jozef Dumoulin (eveneens actief in de Nozzle Slag) en Mauro Pawlowski vormde Verbruggen dit jaar ook nog Othin Spake, dat op de live-plaat 'The Ankh' bewijst dat improvisatie niet alleen voor muzikanten, maar ook voor het publiek bevrijdend kan werken.