Billie King is de vijfkoppige vrouwelijke band rond zangeres/componiste/actrice Tine Reymer, die eerder haar sporen verdiende bij Flowers For Breakfast en later bij El Tattoo Del Tigre. Nadien legde ze zich toe op acteerwerk voor zowel theater als televisie. Muziek bleek toch haar grote liefde te zijn waarop ze prompt songs begon te schrijven om nadien samen met Tom Pintens There you go, my Love op te nemen. De plaat is een verrassende verzameling subtiel gearrangeerde popliedjes over liefde en scheiding.

Of je het nu electropunk, discorock of nu-rave noemt, dansen moet je toch. Voor Bring it on heeft Goose de Wall Of Sound heruitgevonden. Vier jaar (!) na hun Rock Rally-zege brengen ze via Skint, het label van Fatboy Slim, een zeer efficiënte brok energie uit. Het Goose van vandaag is een stevige aanslag op het middenoor en zal nog voor veel gesmos op de dansvloer zorgen.

Kaye Styles heeft op een indrukwekkende manier het succes van zijn Eurosong-openbaring bestendigd. Hij is de enige nieuwkomer uit die hoek die de hits met een niet eens gespeelde nonchalance aan elkaar rijgt. Op eigen kracht trok Styles in 2006 Vlaanderen uit de frithop. Het was hem nog niet voorgedaan: in de Lage Landen zo'n geloofwaardig alternatief voor een op en top Amerikaans genre brengen.

Vlaanderen heeft eindelijk een chansonnière. Randje kleinkunst, randje pop, randje cabaret. Mira is vanalles wat, maar vooral zichzelf. Een jaar na Nekka's publieksprijs verschijnt In de daluren. Mira's thema's zijn leuk herkenbaar, ze zingt over de gemiddelde (ex-)vriend op een manier die voor iedereen fijn/pijnlijk herkenbaar is. Ze schetst rake beelden, ontwijkt mooi de betreden paden en de karikatuur.